Kontrolowana próba długoterminowego wziewnego hipertonicznego roztworu soli fizjologicznej u pacjentów z mukowiscydozą ad 6

Jednak bezwzględny poziom czynności płuc, uśredniony w okresie od 4 tygodni do 48 tygodni po randomizacji, był wyższy w grupie hipertonicznej-soli fizjologicznej niż w grupie kontrolnej (P = 0,03) (tabela 2). Wyrażając absolutne różnice w funkcjonowaniu płuc w tym okresie jako procent indywidualnych wartości wyjściowych, FEV1 było o 3,2 punktu procentowego (95 procent przedziału ufności, 0,1 do 6,2 punktów procentowych) wyższe w grupie hipertonicznej-soli fizjologicznej niż grupa kontrolna i FVC wynosił 2,8 punktu procentowego (przedział ufności 95%, od 0,4 do 5,2 punktu procentowego) w grupie hipertonicznej-soli fizjologicznej. Wpływ leczenia na liniową szybkość zmian czynności płuc nie różnił się istotnie w zależności od wyjściowej wartości FEV1, użycia lub niewykorzystania rhDNazy, grupy wiekowej lub stosowania lub nieużywania fizjoterapii. Wpływ leczenia na bezwzględny poziom FVC i FEV1 w okresie po randomizacji nie różnił się istotnie w zależności od wyjściowej FEV1, stosowania lub niewykorzystywania rhDNazy lub stosowania lub nieużywania fizjoterapii. Wpływ leczenia na bezwzględny poziom FVC, ale nie na FEV1, różni się istotnie pomiędzy dorosłymi a dziećmi (P = 0,01). W przypadku uczestników mających co najmniej 18 lat bezwzględny poziom FVC w okresie leczenia był o 175 ml wyższy (przedział ufności 95%, 56 do 294; P = 0,004) w grupie hipertonicznej-soli fizjologicznej niż w grupie kontrolnej, mając na uwadze, że wśród uczestników, którzy byli w wieku poniżej 18 lat, FVC nie różniły się znacząco między grupami (1 ml wyższa w grupie kontrolnej, 95 procent przedziału ufności, -72 do 70; P = 0,98).
Rysunek 3. Rysunek 3. Odsetek uczestników w każdej grupie pozostających bez objawów zaostrzeń podczas próby. Kropkowane linie reprezentują wartości mediany, które były większe niż 48 tygodni dla obu grup w Panelu A i 9,2 tygodni dla grupy kontrolnej i 36 tygodni dla grupy hipertoniczno-solnej w Panelu B. W Tablicy A, zaostrzenia są określone zgodnie z kryteria Fuchsa i wsp., 16, które obejmują kliniczne zapotrzebowanie na dożylne podawanie antybiotyków, na co wskazuje obecność 4 z 12 możliwych objawów lub symptomów: zmiana objętości lub koloru plwociny; nowa lub zwiększona hemoptyza; zwiększony kaszel; zwiększona duszność; złe samopoczucie, zmęczenie lub letarg; temperatura powyżej 38 ° C; anoreksja lub utrata masy ciała; ból lub tkliwość zatok; zmiana w wyładowaniu zatok; zmiana w wynikach badania fizykalnego klatki piersiowej; zmniejszenie czynności płuc o 10 procent lub więcej z poprzednio zarejestrowanej wartości; lub zmiany radiologiczne wskazujące na zakażenie płuc. W panelu B zaostrzenia określa się na podstawie obecności 4 z 12 oznak i objawów, niezależnie od tego, czy podano jakiekolwiek leczenie.
Było mniej zaostrzeń wymagających dożylnej antybiotykoterapii w grupie hipertonicznej-soli fizjologicznej niż w grupie kontrolnej. Średnia liczba zaostrzeń na uczestnika w grupie kontrolnej wynosiła 0,89, w porównaniu z 0,39 w grupie z hipertonicznym roztworem soli (różnica, 0,5; przedział ufności 95%, 0,14 do 0,86, p = 0,02). Średnia liczba dni, w których uczestnicy spotkali się z tą definicją zaostrzenia wynosiła 17 dni w grupie kontrolnej i 6 dni w grupie z hipertoniczną solą fizjologiczną (różnica, 11 dni, 95 procent przedziału ufności, 3 do 19, P = 0,02)
[przypisy: usg kolana wrocław, darmowe leki dla seniora, si integracja sensoryczna ]
[więcej w: baza dawców szpiku kostnego, glukoza badanie cena, aquavibron wskazania ]