Porównanie Enalaprilu z hydratazyną – diazotanem izosorbidu w leczeniu przewlekłej zastoinowej niewydolności serca ad 6

Średnia zmiana w stosunku do linii podstawowej w szczytowym zużyciu tlenu w pierwszych dwóch latach badania w każdym ramieniu terapii Wzrost w ramieniu diazotanu hydalazyna-izosorbidu był znaczący przez pierwsze sześć miesięcy (P <0,01) i był większy niż w ramię enalaprilu. Ogólnoustrojowe zużycie tlenu na szczytowych poziomach wysiłku mierzono przed randomizacją, po 13 tygodniach i po 6-miesięcznych odstępach po randomizacji (ryc. 3). Przedstawione dane wykluczają wyniki testów zatrzymanych z powodów innych niż duszność lub zmęczenie oraz wyniki testów z nieinterpretowalnymi pomiarami wymiany gazowej. Zużycie tlenu zostało znacznie zwiększone przez diazotan hydralazyny-izosorbidu po 13 tygodniach (0,6 ml na kilogram na minutę, P <0,0001) i po 6 miesiącach (0,8 ml na kilogram na minutę; P <0,0001), ale nie przez enalapryl. Po roku zużycie tlenu zaczęło stopniowo spadać w obu ramionach zabiegowych. Wartości P dla różnicy pomiędzy hydralazyną a diazotanem izosorbidu i enalaprilem w odniesieniu do maksymalnej wydolności wysiłkowej w ciągu pierwszych 2 lat wynosiły 0,01 po 13 tygodniach, 0,02 po 6 miesiącach, 0,1 po roku i 0,02 po 2 latach.
Współczynnik kardiochoryczny
Otrzymano filmy klatki piersiowej uzyskane w linii podstawowej, po 13 tygodniach i raz w roku po randomizacji, w celu określenia stosunków sercowo-naczyniowych. Poprzeczna średnica serca była zmniejszona w obu ramionach leczenia po 13 tygodniach i po roku (P <0,0001) i nie było znaczącej różnicy między ramionami leczenia.
Przestrzeganie schematu medycznego
Dwadzieścia dwa procent pacjentów przypisanych do enalaprylu przerwała stosowanie tego leku przed wizytą w klinice, a dodatkowe 8 procent zmniejszyło dawkę. W grupie hydralazyna-izosorbidu, 29 procent pacjentów przerwało podawanie hydralazyny, a 10 procent zmniejszyło dawkę, podczas gdy 31 procent przerwało diazotan izosorbidu, a dodatkowe 10 procent zmniejszyło dawkę. Zgodność z zalecanym schematem (ustalonym na podstawie liczby tabletek) wynosiła średnio 86 procent. Średnia dzienna dawka enalaprilu wynosiła 15 mg, a dla hydralazyny 199 mg, a dla diazotanu izosorbidu 100 mg. Tylko 25 pacjentów w ramieniu hydazeazyna-izosorbidu otrzymało długoterminowe leczenie ze znanymi inhibitorami enzymów konwertujących podczas obserwacji, podczas gdy w ramieniu enalaprylu 5 pacjentów zostało poddanych reżimowi hydralazyny, a 15 jednemu z diazotanu izosorbidu.
Hospitalizacja
W okresie obserwacji 76 pacjentów przydzielonych do enalaprilu (18,9%) i 78 z pacjentów przypisanych do diazotanu hydralazyny-izosorbidu (18,4%) wymagało hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Ponadto 107 pacjentów w każdej grupie (26,7%) hospitalizowanych było z innych powodów kardiologicznych. Nie było istotnej różnicy w liczbie pacjentów hospitalizowanych w obu grupach. Przewidywana jest dodatkowa analiza częstotliwości i czasu hospitalizacji.
Skutki uboczne
Tabela 4. Tabela 4. Częstość występowania działań niepożądanych w dwóch grupach leczenia. Częstość występowania działań niepożądanych i zmian dawki badanego leku ze względu na działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 4
[więcej w: zęby akrylowe, warunki oddawania krwi, przeszczep kostny autogenny ]