Porównanie Enalaprilu z hydratazyną – diazotanem izosorbidu w leczeniu przewlekłej zastoinowej niewydolności serca

PRZEWLEKŁA niewydolność serca jest zespołem charakteryzującym się dysfunkcją lewej komory, zmniejszoną tolerancją wysiłku, obniżoną jakością życia i znacznie skróconą oczekiwaną długością życia.1 W ostatnich latach leki rozszerzające naczynia krwionośne były szeroko stosowane w celu uzupełnienia tradycyjnej terapii naparstnicy i leków moczopędnych w leczeniu. z tych pacjentów. 2, 3 leki rozszerzające naczynia krwionośne były stosowane z powodu ich korzystnych wczesnych efektów hemodynamicznych i ich korzystnego wpływu na tolerancję wysiłku, funkcję lewej komory, 7 8 9 10 11 i przeżywalność.12, 13 Pierwsze pięcioletnie, wieloośrodkowe badanie Veterans Veterans Cooperative Vasodilator-Heart Failure Trial (lub V-HeFT I) zostało zakończone w 1985 r. Wykazało, że w porównaniu z placebo, połączenie wazodilatorów – hydralazyny i diwitratu izosorbidu – zmniejszyło śmiertelność u pacjentów z łagodnym do umiarkowanej niewydolności serca leczonych digoksyną i lekami moczopędnymi. 9 Zmniejszenie umieralności z tą terapią wyniosło 38 procent po roku, 25 procent po 2 latach i 28 procent w całym okresie obserwacji (średnio 2,3 lat ). W trakcie tej próby inhibitory konwertazy-enzymu zostały zatwierdzone do leczenia niewydolności serca i stały się szeroko stosowane jako leki rozszerzające naczynia u pacjentów z tym schorzeniem. Chociaż badanie Cooper North Scandinavian Enalapril Survival Study (CONSENSUS) u pacjentów z ciężką chorobą (choroba IV klasy serca IV) wykazało znaczne zmniejszenie umieralności z terapią enalaprylem (31 procent po roku), 13 brak danych na długo skutki enalaprylu w łagodnej lub umiarkowanej niewydolności serca, znacznie częściej występujący stan chorobowy. W związku z tym w 1986 r. Rozpoczęto drugą próbę (V-HeFT II) w celu porównania wpływu enalaprilu z hydralazyną i diazotanem izosorbidu w populacji pacjentów podobnych do tej w V-HeFT I, a także leczonych digoksyną i lekami moczopędnymi. W drugim badaniu nie uwzględniono placebo, ponieważ po zapoznaniu się z wynikami wcześniejszego badania, badacze uważali, że nierozsądnym byłoby pozostawienie podgrupy pacjentów nieleczonych długotrwale z rozszerzonymi naczyniami.
Badania te zostały zaprojektowane jako umiarkowane badania mające na celu zbadanie mechanizmów niewydolności serca, a także zachorowalności i śmiertelności. Ponieważ obecne badanie było badaniem aktywnym, w którym nowy czynnik (enalapryl) byłby porównywany z reżimem, który już wykazano jako skuteczny, ważnym aspektem badania było porównanie sekwencyjnych fizjologicznych punktów końcowych (szczytowe zużycie tlenu podczas ćwiczeń frakcja wyrzutowa lewej komory i poziomy norepinefryny w osoczu) w dodatku do śmiertelności w dwóch ramionach leczenia.
Metody
Mężczyźni w wieku od 18 do 75 lat z przewlekłą niewydolnością serca byli rekrutowani w 13 ośrodkach medycznych Veterans Affairs. Protokół został zatwierdzony przez instytucyjną komisję odwoławczą w każdym ośrodku, a wszyscy pacjenci wyrazili świadomą zgodę. Badanie było monitorowane przez zewnętrzną radę monitorującą dane oraz przez Komitet ds. Praw Człowieka w Centrum Koordynacyjnym Programu Współpracy. Kwalifikacja pacjenta do badania została ustalona na podstawie dowodów na dysfunkcję serca (stosunek kardiochoryczny .0,55 na radiografii klatki piersiowej, wewnętrzna średnica lewej komory> 2,7 cm na metr kwadratowy powierzchni ciała w rozkurczu w badaniu echokardiograficznym lub frakcja wyrzutowa mniejsza niż 0,45, jak określono metodami nuklidów promieniotwórczych) w połączeniu ze zmniejszoną tolerancją wysiłku, ocenianą za pomocą progresywnego testu wysiłkowego maksymalnego z ergometrem rowerowym podczas monitorowania oddechowej wymiany gazowej przez oddech
[podobne: fizjoterapia w geriatrii, aquavibron wskazania, kto nie może oddać krwi ]