Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania benazeprilu w zaawansowanej przewlekłej niewydolności nerek ad 6

Nie było istotnej różnicy między dwoma grupami benazeprilu pod względem tempa spadku szacowanej szybkości filtracji kłębuszkowej (P = 0,23) lub klirensu kreatyniny (P = 0,19) (Figura 3C). Istniała jednak istotna korelacja między stopniem zmniejszenia białkomoczu a stopniem spadku zarówno szacowanej szybkości filtracji kłębuszkowej (P = 0,03), jak i klirensu kreatyniny (P = 0,03) u pacjentów z białkomoczem co najmniej g na dzień na początku. Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane po Randomizacji. Jeden pacjent przydzielony do benazeprilu w grupie 2 zmarł na zapalenie płuc. Ostatni pomiar uzyskany u tego pacjenta wykazał dobrą kontrolę ciśnienia krwi (120/80 mm Hg) i prawidłowy poziom potasu w surowicy. Nie było istotnych różnic w liczbie nie-sercowych zdarzeń sercowo-naczyniowych między dwiema grupami lub między dwiema podgrupami w grupie 2 (Tabela 3). Częstość występowania innych działań niepożądanych była również podobna w obu grupach i w dwóch podgrupach grupy 2. Hiperkaliemia (określana jako stężenie potasu w surowicy co najmniej 6,0 mmol na litr) wystąpiła u 11 pacjentów (5 procent) w grupie 2. Spośród tych 11 pacjentów, 8 z powodzeniem leczono modyfikacjami dietetycznymi, jednoczesnym leczeniem diuretycznym i zoptymalizowaną równowagą kwasowo-zasadową. Pozostałych trzech pacjentów wycofało się z badania. Obserwowane stężenia potasu w surowicy w grupie 2 były większe u pacjentów otrzymujących benazepril niż u osób otrzymujących placebo (P = 0,001), ale różnice nigdy nie przekroczyły 0,5 mmol na litr. W grupie 2 odsetek pacjentów otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, średnią dawkę rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i poziomy hemoglobiny był podobny w dwóch podgrupach na początku badania i podczas badania (dane nie przedstawione).
Dyskusja
Nasze wyniki wskazują, że benazepril, wraz z konwencjonalnym leczeniem hipotensyjnym, w razie potrzeby, zapewnia ochronę nerek u pacjentów bez cukrzycy, którzy mają zaawansowaną niewydolność nerek. Leczenie benazeprilem zmniejszyło ryzyko pierwotnego punktu końcowego o 43 procent wśród pacjentów znajdujących się w pobliżu schyłkowej niewydolności nerek podczas średniego okresu obserwacji wynoszącego 3,4 roku. Różnica między nachyleniem odwrotności poziomu kreatyniny w surowicy a wolniejszym spadkiem klirensu kreatyniny i współczynnikiem filtracji kłębuszkowej z zastosowaniem leczenia benazeprilem dostarcza dalszych dowodów na ochronę nerek zapewnianą przez ten inhibitor ACE. Tak więc pierwotna analiza tego kontrolowanego badania dostarcza dowodów, że leczenie za pomocą inhibitora ACE benazeprilem jest korzystne u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w stadium 4 (definiowaną przez filtrację kłębuszkową od 15 do 29 ml na minutę na 1,73 m2). Chociaż wcześniejsza analiza wtórna sugerowała korzyść z inhibitorów ACE u pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek, 16 dowodów z randomizowanej, kontrolowanej próby jest konieczne dla potwierdzenia skuteczności i tolerancji tych czynników w tej populacji pacjentów. Ponieważ aktualne informacje wskazują, że 85 procent pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w stadium 4 nie jest poddanych takiemu leczeniu ochronnemu nerek, 16 nasze wyniki mogą mieć ważne implikacje dla opracowania nowych wytycznych terapeutycznych.
Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, 16,17 nasze dane sugerują, że odpowiedź na inhibitory ACE była niezależna od wyjściowej wartości filtracji kłębuszkowej
[więcej w: medyk rejestracja, przeszczep kostny autogenny, choroba a okres ]
[więcej w: choroba a okres, warunki oddawania krwi, fizjoterapia w geriatrii ]