Spektrum choroby i związek z miejscem narażenia wśród chorych, którzy powrócili ad 7

Europejscy podróżni są w próbce silniej reprezentowani niż Amerykanie północni (49% do 33%), a ci z innych regionów (18%) są stosunkowo niedoreprezentowani. Uwzględniono związane z podróżą choroby przenoszone drogą płciową (proporcjonalna zachorowalność, 8 na 1000 pacjentów) i infekcje ludzkim wirusem niedoboru odporności (2 na 1000 pacjentów), ale prawdopodobnie są one niedostatecznie reprezentowane w jednostkach chorób tropikalnych; osoby z rozpoznaną przez siebie ekspozycją na ryzyko lub charakterystycznymi objawami moczowo-płciowymi mogą szukać opieki w innych warunkach. Jednocześnie, analiza wieloośrodkowej perspektywy w porównaniu z mniejszymi badaniami prowadzonymi w jednym miejscu, które często odzwierciedlają lokalne wzorce podróży, została wykazana w analizie choroby dermatologicznej. Najczęściej cytowane badanie zaburzeń dermatologicznych u podróżnych obejmowało 269 osób powracających do Francji16. W badaniu tym ponad 60 procent pacjentów powróciło z podróży do frankofońskich krajów na Karaibach (Martynika i Gwadelupa), z Gujany Francuskiej, oraz z Afryki subsaharyjskiej. Stwierdzenie, że skórne larwy wędrują, piodermy i ukąszenia stawonogów znalazły się wśród najlepszych diagnoz, zgadza się z naszymi własnymi ogólnymi ustaleniami u wszystkich chorych podróżnych. Jednakże, znaczące różnice, które można opisać w odniesieniu do takich warunków, jak skórne larwy wędrujące, leiszmanioza, mięśniaki, świąd pływaka i ukąszenia zwierząt, nie zostały ocenione we wcześniejszym badaniu.
Geograficzne rozproszenie naszych stron, pełny zakres możliwych diagnoz oraz szereg testów diagnostycznych niezbędnych do zidentyfikowania przyczyn chorób tropikalnych wyklucza scentralizowane testy laboratoryjne dla wszystkich pacjentów. Wykorzystaliśmy najlepszą dostępną krajową diagnostykę referencyjną dla potwierdzonych diagnoz. Prawdopodobne rozpoznanie było ograniczone do pacjentów, którzy mieli niepodważalne fizyczne odkrycie (np. Riketsioza kleszczowa, skórna larwa migranta, mięsień lub tungia), odpowiedź na wysoce specyficzny środek terapeutyczny lub klasyczną prezentację kliniczną i historię ekspozycji, z innymi możliwymi przyczynami definitywnie wykluczone przez analizę laboratoryjną. Ostatnia sytuacja dotyczy szczególnie dengi, dla której wyniki testów serologicznych są często trudne do natychmiastowego uzyskania i często są negatywne podczas ostrej choroby w czasie prezentacji klinicznej; Ponadto pacjenci z dengi często nie wracają do obserwacji po kosztach drogiej diagnostycznej oceny choroby o ograniczonym zakresie, zwłaszcza gdy objawy ustąpiły.
Kody dostępne dla pełnego zakresu diagnoz syndromicznych były stosowane do klasyfikacji pacjentów konsekwentnie, gdy nie można było przypisać określonej diagnozy etiologicznej. Przyczyny obejmowały częstość samoograniczających się ostrych infekcji oraz skuteczność leczenia empirycznego lub samoopieki dla wielu zespołów, w porównaniu z wydatkami i trudnością oceny diagnostycznej dla czynników egzotycznych. W grupach z ostrą biegunką i ogólnoustrojową chorobą przebiegającą z gorączką swoiste diagnozy etiologiczne nie zostały wykonane w 40 procentach lub więcej przypadków. W innych badaniach stwierdzono podobnie wysoki odsetek nierozpoznanej gorączki 17,18 i biegunkę19 u podobnych pacjentów
[przypisy: pierwsza pomoc algorytm, baza dawców szpiku kostnego, włókno szklane stomatologia ]
[przypisy: choroba a okres, warunki oddawania krwi, fizjoterapia w geriatrii ]