Tenofowir DF, Emtricitabine i Efavirenz vs. Zidovudine, Lamivudine i Efavirenz for HIV ad 7

Bezpieczeństwo nerek było podobne w obu grupach w ciągu 48 tygodni badania, a żaden pacjent nie przerwał stosowania leków z powodu zdarzeń nerek. Zmiany w obu grupach w medianie GFR, mierzone metodą Cockcrofta-Gaulta4 lub modyfikacji diety w równaniach choroby nerek7, od linii bazowej do 48 tygodnia (metoda Cockcrofta-Gaulta: zmiana GFR w grupie tenofowir-emtrycytabina , -1 ml na minutę [-0.02 ml na sekundę] oraz w grupie zydowudyny-lamiwudyny, +6 ml na minutę [0.1 ml na sekundę], modyfikacja diety w równaniach choroby nerek: zmiana w dwóch grupach, mniej niż -1 ml na minutę na 1,73 m2). W grupie leczonej tenofowir-emtrycytabina nie stwierdzono potwierdzonych nieprawidłowości w zakresie nasilenia stężeń kreatyniny lub fosforu w surowicy, ale toksyczne poziomy stwierdzono u trzech pacjentów (1%) w grupie zydowudyny-lamiwudyny. Nie było przypadków zespołu Fanconiego. Przebarwienia zostały potwierdzone lub nie można było ich wykluczyć u siedmiu pacjentów z grupy tenofowir-emtrycytabina i czterech z grupy zydowudyny-lamiwudyny (P = 0,54). Wszystkie przypadki były łagodne z wyjątkiem tego, że u jednego pacjenta w grupie zydowudyna-lamiwudyna. Żaden pacjent nie przerwał stosowania badanych leków z powodu przebarwień.
Pacjenci z grupy tenofowir-emtrycytabina mieli niższy średni wzrost od wartości początkowej na poziomie cholesterolu całkowitego na czczo (21 mg na decylitr [0,54 mmol na litr]) niż w grupie zydowudyny-lamiwudyny (35 mg na decylitr [0,91 mmol na litr] ]; P <0,001) i na czczo stężenia cholesterolu lipoproteinowego o niskiej gęstości (13 mg na decylitr [0,34 mmol na litr] w porównaniu z 20 mg na decylitr [0,52 mmol na litr], P = 0,01). Zwiększenie poziomu podstawowego stężenia lipoprotein o dużej gęstości na czczo było istotnie wyższe w grupie zydowudyny-lamiwudyny (9 mg na decylitr [0,23 mmol na litr]) niż w grupie tenofowir-emtrycytabina (6 mg na decylitr [0,16 mmol na litr] , P = 0,004). Wzrost w stosunku do wartości wyjściowej w średnim stężeniu triglicerydów na czczo nie różnił się istotnie w obu grupach (3 mg na decylitr [0,03 mmol na litr] w grupie tenofowir-emtrycytabina vs. 31 mg na decylitr [0,35 mmol na litr] w zydowudynie; grupa lamiwudynowa, p = 0,38).
Pacjenci z obu grup zgłosili się na badanie z tą samą średnią masą ciała (76 kg [168 funtów]). W 48. tygodniu pacjenci z grupy tenofowir-emtrycytabina wykazywali wzrost od wartości wyjściowej średniej masy 2,1 kg (4,6 funta) w porównaniu z 1,1 kg (2,4 funta) w grupie z zydowudyną-lamiwudyną (p = 0,14). W 48. tygodniu, mierzonym za pomocą absorpcjometrii rentgenowskiej o podwójnej energii, całkowity tłuszcz kończyn był znacznie mniejszy w podgrupie 49 pacjentów z grupy zydowudyny-lamiwudyny poddanych skanowaniu niż w podgrupie 51 pacjentów z grupy tenofowir-emtrycytabina ( średnio 6,9 kg [15,2 funta] vs. 8,9 kg [19,6 funta]; P = 0,03).
Dyskusja
W tym dużym, randomizowanym badaniu schemat tenofowiru DF, emtrycytabiny i efawirenzu spełniał kryteria nie mniejszej niż reżim zydowudyna, lamiwudyna i efawirenz. Wyniki wskazują również na znacznie większą odpowiedź na schemat tenofowiru DF, emtrycytabiny i efawirenzu (zgodnie z definicją algorytmu FDA na czas do utraty odpowiedzi wirusowej) w porównaniu z dobrze ustalonym schematem leczenia zydowudyną, lamiwudyną i efawirenzem. 9 Schematy różniły się również wpływem na rekonstytucję immunologiczną: w grupie tenofowir-emtrycytabina stwierdzono znacznie większy wzrost całkowitej liczby komórek CD4 i odsetka CD4.
Dane zebrane w ciągu 48 tygodni badania wskazują na większą tolerancję na tenofowir DF i szkielet emtrycytabiny oraz na potencjalną klinicznie istotną anemię związaną z zydowudyną.
[patrz też: aquavibron wskazania, okulista w pruszkowie, baza dawców szpiku kostnego ]
[przypisy: badanie krwi kreatynina cena, medyk rejestracja, psychoterapia par kraków ]