Wpływ Enalaprilu na przeżycie u pacjentów ze zredukowanymi frakcjami wyrzutowymi lewej komory i zastoinową niewydolnością serca ad 10

Spośród wszystkich pacjentów, którzy weszli w fazę początkową leku aktywnego, uważano, że 1,2 procent jest zagrożonych poważnym niedociśnieniem i hospitalizowanych było przez 24 godziny podczas rozpoczynania leczenia. Wśród tych pacjentów byli ci z niestabilną zastoinową niewydolnością serca, którzy wymagali dużych dawek leków moczopędnych lub kilku leków rozszerzających naczynia krwionośne, pacjentów w IV klasie Heart Association w Nowym Jorku oraz osób z zaznaczoną hiponatremią. Jednak większość pacjentów z tymi schorzeniami nie była hospitalizowana z powodu rozpoczęcia leczenia. Objawowe niedociśnienie występowało nie tylko podczas rozpoczęcia leczenia enalaprylem, ale także później. Dane te wskazują, że chociaż niedociśnienie i azotemia przednerkowa są rzadkie lub zazwyczaj nie są kłopotliwe, wskazane jest uważne monitorowanie, szczególnie podczas zmian dawki inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę lub diuretyków. Rozsądne jest także monitorowanie stężenia potasu podczas rozpoczynania leczenia inhibitorami konwertazy angiotensyny i, w razie potrzeby, wycofanie lub zmniejszenie dawek suplementów potasu i leków moczopędnych oszczędzających potas. Zaobserwowano niewielką, nieistotną różnicę w sumach nie powodujących zgonu nowotwo- rów przewodu pokarmowego, wątroby, pęcherzyka żółciowego i trzustki, częściej występujących w grupie enalaprylu. Ta różnica może wynikać z przypadku, ze względu na dużą liczbę zaangażowanych stron i dużą liczbę dokonanych porównań. Jest również możliwe, że ponieważ pacjenci z grupy enalapril mieli mniej objawów niewydolności serca niż pacjenci z grupy placebo, mogli oni poddać się więcej procedurom diagnostycznym przewodu pokarmowego, prowadząc do odchylenia w wykrywaniu. Częstość występowania nowotworów układu pokarmowego nie zwiększyła się wraz z dłuższym narażeniem na lek, co można by oczekiwać, gdyby istniał związek przyczynowy.
Chociaż wyniki tego badania są zachęcające w odniesieniu do śmiertelności i zachorowalności i są zgodne z wynikami innych krótszych i mniejszych badań, istnieje kilka wytrzeszczających implikacji. Przyczyny śmierci pacjentów z zastoinową niewydolnością serca były różne. Najczęstszą przyczyną było pogorszenie zastoinowej niewydolności serca, ale nadal stanowiło mniej niż połowę wszystkich zgonów. Nawet znaczne zmniejszenie ryzyka tej kategorii zgonów (np. O jedną trzecią) prawdopodobnie doprowadzi jedynie do umiarkowanej redukcji (np. O jedną szóstą) ogólnego ryzyka zgonu. Dane te sugerują potrzebę zbadania kilku różnych podejść do zmniejszenia śmiertelności u tych pacjentów. Jest prawdopodobne, że większość terapii nie zmniejszy ryzyka całkowitej śmierci o więcej niż 10 procent lub 20 procent, chyba że wpływają one na więcej niż jeden mechanizm śmierci. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę wysoki roczny wskaźnik umieralności u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, interwencja, która zapewnia jedynie 15% zmniejszenie ryzyka zgonu, może potencjalnie zapobiec co najmniej takiemu przedwczesnemu zgonowi na 100 pacjentów traktowanych jako różne metody leczenia stosowane w innych powszechnych stanach sercowo-naczyniowych. , takie jak umiarkowane nadciśnienie tętnicze lub po zawale mięśnia sercowego.
Wyniki tej próby nie powinny być ekstrapolowane na bezobjawowych pacjentów, którzy mają tylko frakcje o niskiej frakcji wyrzutowej
[patrz też: dyżur aptek malbork, kto nie może oddać krwi, fizjoterapia w geriatrii ]